Κατηγορία: Κερκυραϊκό Βήμα
Ο βασιλιάς είναι… γυμνός Επιστροφή στα Αρθρα (Κερκυραϊκό Βήμα)
16 Ιουνίου 2005
16 Ιουνίου 2005
Βαθμοί: 0

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή, την Μπανανία, επαρχία του Ευρωπαϊστάν, ήταν δυο βασιλιάδες, ένας Γαλάζιος κι ένας Πράσινος, που μοιράζονταν την εξουσία για τριάντα χρόνια τώρα. Είχαν μανία και οι δυο με τα καινούργια ρούχα. Και ήταν τόσο μεγάλη η μανία τους, που όλα τους τα λεφτά τα χάλαγαν κάνοντας μεταρρυθμίσεις για ρούχα. Η μοναδική τους φιλοδοξία σε τούτη τη ζωή ήταν να είναι καλοντυμένοι. Τους άρεσε να φοράνε φανταχτερά ρούχα, να βολτάρουν και να κάνουν φιγούρα. Να βγάζουν βαρύγδουπους λόγους, να υπόσχονται, να προσλαμβάνουν τα δικά τους παιδιά, να φορολογούν χωρίς τύψεις, να καταδικάζουν αλλά να μην καταδικάζονται λόγω ασυλίας, και να τρώνε στο Μπαϊρακτάρη, μια μικρή ταβέρνα που σύχναζε μια πλανόδια μπάντα «Οι Διαπλεκόμενοι».
Μια μέρα πέρασαν από τα παλάτια τους δυο απατεώνες που συστήθηκαν ως μόδιστροι υψηλής ραπτικής. Υπερηφανεύτηκαν ότι μπορούν να υφάνουν τα πιο φίνα υφάσματα που μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Υφάσματα που πέρα από τα χρώματα και τα σχέδια μοναδικής ομορφιάς, είχαν την ξεχωριστή ιδιότητα, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά τους, να είναι αόρατα σε όποιον είναι ανάξιος του αξιώματος που κατέχει ή σε όποιον είναι υπερβολικά βλάκας.
Και οι δυο βασιλιάδες παράγγειλαν χωρίς καθυστέρηση τα περίεργα αυτά υφάσματα. Ήλπιζαν πως έτσι θα διαπίστωναν ποιός στο βασίλειό τους ήταν βλάκας και ποιός έξυπνος, αλλά και ποιός δεν άξιζε το αξίωμα που κατείχε.
Οι απατεώνες έστησαν δυο αργαλειούς, και φρόντισαν να ξεζουμίσουν το βασίλειο κάνοντας πως δουλεύουν. Ζήτησαν ακριβές καρέκλες, τριακόσιους βοηθούς, πράσινες κλωστές ο ένας, γαλάζιες ο άλλος, που τις κράτησαν για λογαριασμό τους φτιάχνοντας σημαιάκια και κάνανε πως υφαίνανε στους αργαλειούς μέχρι αργά.
Βοηθοί των βασιλιάδων επισκέπτονταν συχνά πυκνά τους μόδιστρους που με μεταρρυθμίσεις και διάλογο, δημοψηφίσματα και δημοσκοπήσεις, μομφές και νομοσχέδια, σχεδίαζαν κοπανιστό αέρα, μα δεν τολμούσαν να παραδεχτούν πως τα φανταχτερά υφάσματα δεν υπήρχαν φοβούμενοι πως ο βασιλιάς τους θα τους παρεξηγούσε.
Όταν έφτασε η ώρα, ο γαλάζιος βασιλιάς προσέγγισε τον αργαλειό και δεν τόλμησε να παραδεχθεί πως δεν βλέπει τίποτα. Οι βοηθοί και Υπουργοί του διατυμπάνιζαν πως έχουν παράγει έργο!
Μεταρρυθμίσεις, ονομαζόταν το μοντέλο που ύφαιναν. Μα τούτος μόνο έργο και μεταρρυθμίσεις δεν έβλεπε. Τολμούσε όμως να το παραδεχθεί; Κουτός ήταν ή ανάξιος του αξιώματος του;
Ο πράσινος βασιλιάς από την άλλη είχε ζητήσει ανασυγκρότηση μα πάνω στον αργαλειό δεν έβλεπε τίποτα τέτοιο. Πως μπορούσε άλλωστε να το παραδεχθεί; Οι γύρω του, ίδιες φάτσες είκοσι χρόνια τώρα, μιλούσαν με επιφωνήματα για την ανασυγκρότηση και τη νέα φορεσιά. Μα τούτος ανασυγκρότηση δεν έβλεπε. Τολμούσε όμως κι αυτός να το παραδεχθεί; Κουτός ήταν ή ανάξιος του αξιώματός του;
Την άλλη μέρα είχε παρέλαση στο μέγαρο της Βουλής. Υπουργοί και βουλευτές χειροκροτούσαν τους βασιλείς καθώς εισέρχονταν γυμνοί στις θέσεις τους. Κανείς δεν τολμούσε να παραδεχθεί πως είναι βλάκας ή ανάξιος της θέσης του λέγοντας την αλήθεια.
Ο κόσμος παρακολουθούσε με ανοικτό το στόμα. Μεταρρυθμίσεις, ανασυγκρότηση. Ετούτοι έβλεπαν γύμνια, μιζέρια, εξευτελισμό, εξαπάτηση, θράσος, αλαζονεία.
«Μα καλά, αυτοί δεν φοράνε τίποτα..», είπε ένα παιδί. Δεν χρειάστηκε δημοψήφισμα, όλοι κατάλαβαν πως είχε αθώα ψυχή και άρχισε να ψιθυρίζεται από αυτί σε αυτί αυτό που είπε το παιδάκι.
«Ο βασιλιάς είναι γυμνός!», φώναξε ο κόσμος, κι ο ένας βασιλιάς κοιτούσε τον άλλον. Έβλεπε τη γύμνια του άλλου, αλλά δεν παραδεχόταν την δικιά του, η μάλλον δεν ήθελε να την παραδεχτεί. Έπρεπε όπως και να το κάνουμε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
«Αν τολμάς ζήτα εκλογές για την καλύτερη φορεσιά!», είπε ο ένας στον άλλον. Κανείς όμως δεν τόλμησε. Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα.

Νίκος Παργινός

Επιστροφή στα Αρθρα (Κερκυραϊκό Βήμα) ΕπάνωΕκτύπωση Αρθρου