Κατηγορία: Βήματα
Ας υπάρχουν ΤΑ εμπόδια Επιστροφή στα Αρθρα (Βήματα)
Φθινόπωρο 2005
Φθινόπωρο 2005
Βαθμοί: 0

Βήματα λοιπόν. Στη σκιά ενός κόσμου που ταυτίζεται μ’ ένα μεγάλο και φαρδύ δρόμο.
Ένα μεγάλο και φαρδύ δρόμο, που αν και μοιάζει φωτεινός, παραμένει στο σκοτάδι της αχαλίνωτης φαντασίας μας. Βήματα πεζοπόρων στους δρόμους ενός απέραντου κόσμου γεμάτου νάρκες πολέμου, χαμένα δώρα τύχης, ευκαιρίες ειρήνης και μοιραία κτυπήματα. Έτσι μοιάζουμε όλοι, περαστικοί μεθυσμένοι από το γλυκό ποτό της ζωής, γεμάτοι έγνοιες και σκοτούρες, άγχος και όνειρα. Βήματα νόστου χωρίς πυξίδα και προσανατολισμό στον ίσκιο της ελπίδας. Βήματα λέξεων και πράξεων, βήματα αγάπης και μίσους, βήματα.
Μεθυσμένοι που ψάχνουμε την απέναντι πλευρά του δρόμου στο σκοτάδι και τη ζάλη της μέθης μας. Μια μέθης που προέρχεται κυρίαρχα από τον ίδιο μας τον εαυτό, από τις ίδιες τις ματαιόδοξες σκέψεις μας, από τον περιβάλλον του κόσμου μας. Πού είναι αλήθεια η απέναντι πλευρά του δρόμου;
Ο δρόμος παραείναι φαρδύς. Η νύχτα είναι βαριά. Το σκοτάδι πυκνό παρά το τεχνητό φως. Καλά που υπάρχουν και τούτοι οι περαστικοί στους δρόμους της πόλης για μια έκκληση βοήθειας. Λυπήσου με καλέ μου περαστικέ! Θέλω να περάσω απέναντι! Η άλλη πλευρά είναι από κει;
«Έλα να σε πάρω απέναντι…», τα λόγια του περαστικού που μου καρφώνονται για τα καλά στο μυαλό. Λόγια του αέρα. Της τηλεόρασης, των φίλων, των γνωστών. Λόγια περαστικών στο σκοτάδι των δρόμων της πόλης. Κι εγώ περνώ και ταυτόχρονα δυσπιστώ. Πού είναι αλήθεια η απέναντι πλευρά; Είναι εδώ; Ρωτώ έναν άλλο περαστικό εκεί στο σκοτάδι, κι εκείνος δείχνει να είναι απόλυτος.
«Απέναντι, καλέ μου φίλε, είναι από την άλλη πλευρά»!
Ο δεύτερος περαστικός πάει να με περάσει απέναντι αλλά τον σταματώ και τον ρωτώ επιτακτικά:
«Περίμενε, τί σόι άνθρωποι είστε τελικά σε τούτη την πόλη; Ήμουν εκεί και όταν ρώτησα που είναι η απέναντι πλευρά με έφεραν εδώ. Και τώρα ρωτάω που είναι η απέναντι πλευρά και μου λέτε ότι είναι εκεί! Τώρα με ξαναπηγαίνεις εκεί! Τί είδους άνθρωποι είστε;»
Στους δρόμους της μεθυσμένης πόλης μας δεν έχει σημασία που βρίσκεσαι. Ούτε και οι περαστικοί που θα συναντήσεις έχουν σημασία. Ίσως γιατί για τον καθένα το αντίθετο άκρο να γίνεται αυτόματα κι η άλλη πλευρά, η ελκυστική άλλη πλευρά. Στους δρόμους της πόλης τα βήματα σε οδηγούν χωρίς πυξίδα με τη βοήθεια των περαστικών στα άκρα. Από τη μια μεριά στην άλλη. Στο σκοτάδι των εκπλήξεων και της μοίρας. Της ματαιοδοξίας.
Καιρός να βηματίσουμε άφοβοι. Στο δρόμο που οδηγεί στον ίδιο μας τον εαυτό. Να ψάξουμε μέσα μας για τις απέναντι πλευρές που ορίζουν τα θέλω μας και να ισορροπήσουμε στο σκοτάδι της αυτογνωσίας μας. Με ή χωρίς περαστικούς. Σε τούτον τον κόσμο. Με τις σκοτούρες και τις έγνοιες μας. Αρκεί να πιστέψουμε πως ο κόσμος της ψυχής μας είναι φωτεινός. Και τότε τα βήματα γίνονται φτερουγίσματα. Κι οι δρόμοι, τα εμπόδια, οι απέναντι πλευρές ας υπάρχουν.

Επιστροφή στα Αρθρα (Βήματα) ΕπάνωΕκτύπωση Αρθρου